Mercator was helemaal hersteld van zijn klap. We voeren weg uit de Royal Langkawi Yacht Club, maakten een bange brede bocht rond 'onze' rots en tankten diesel bij de dieselboot die midden in de baai voor anker ligt. Er kon ons niets meer overkomen.

En toen ging de stroomomvormer (nummer drié) stuk. We hadden geen mogelijkheid meer om de batterijen van de laptops en van het fototoestel bij te laden.

Daardoor kon ik twaalf dagen lang de site niet bijwerken en moesten we ernstig besparen op het fotograferen. Want evenveel dagen lang waren we helemaal wég van de wereld. We kriskrasten samen met Will en Fiona van Brandamajo en met Herman als gast langs spectaculair mooie onbewoonde eilandjes, ankerden bij kilometers strand voor onszelf, kortom, wij genoten van het leven zoals je nooit durft te hopen dat je ooit van het leven zal mogen genieten.

Wat wil ik me altijd blijven herinneren? Veel, zeer veel. Het feit dat we nog maar een keer naar onze geliefde 'kloof' gingen in Langkawi, omdat we dat absoluut aan Herman wilden laten zien. De donder,- bliksem- en regenstorm die ons overviel toen we rustig de grens aan het overzeilen waren en waardoor we opeens twee reven moesten zetten. De verrukking omdat in Thaise wateren het zeewater eindelijk weer helder werd, zodat Will en ik op visjacht konden tot ons tandvlees bloedde van onze snorkel en tot onze duikbril milimeterdiep in ons voorhoofd bleef gedrukt staan. Het feit dat we ons in de Butang Groep verlegden naar een fenomenaal mooi strand omdat de noordoostelijke moessonwind steeds standvastiger begint te waaien. Prima. Hij is welkom, die wind. De barbecue. De rust. De hitte. Het grote project: de meisjes en Herman sneden en vijlden op een matje op het strand twee dagen lang elk een houten penis om op Ko Rok Nok bij te zetten in een tempeltje van vissers, om zo een goeie vangst af te smeken - een goeie vìsvangst. De Emarald Cave, de 'hong' in Ko Muk. Adembenemend. Met Will op een stuk spoelhout zitten bij zonsondergang terwijl Fiona op het strand yoga-les geeft aan de rest van ons clubje, en als maten en mannen praten over alles waarover maten en mannen praten. De meisjes, inclusief Fiona, die urenlang giechelen terwijl ze spaghetti maken, niet de saus maar de slierten zelf. Het lekkere diner - traktatie Herman - in het razend drukke Phi Phi Don dat we op slag haatten toen we er in een overvolle superdrukke baai aankwamen, maar dat we uiteindelijk best wel leuk vonden. De baai in Phi Phi Le, de mooiste van de wereld wordt gezegd, waar The Beach werd gefilmd en die overdag een hel en nadat de toeristen vertrokken waren een hemel was. Nu en dan een krakende donderslag waar we zo van schrokken dat ons hoofd bijna tussen onze schouders bleef steken. En nog veel meer.

Nu zijn we in Phuket, nadat we de laatste dagen aan een steeds toenemende drukte voelden dat we terug de bewoonde wereld naderden.

Ik laat de foto's het verhaal vertellen. Maar er zijn een miljoen meer indrukken die je niet krijgt. Jammer.

Druk, druk, druk.

Halfacht. Auto huren. Met Will en Herman naar de electronicashop om er een stroomomvormer te kopen. Duur! In een koffieshop honderd telefoontjes plegen om uit te vinden hoe we vanuit Phuket, hier, een visum voor Indië kunnen krijgen. We willen volgende maand namelijk naar de Andaman-eilanden. Naar het expeditiebedrijf in Phuket Town dat zo'n visum kan regelen. Onderweg gasflessen laten bijvullen. Dan kapotte dvd-speler naar hersteller brengen, een Chinese man in een grauwe garage. Benzine tanken voor Buut. Aantrekkabel voor Buut z'n motor laten herstellen. Te kort. Opnieuw de motor het hele eind naar de reparatiezaak sleuren om nog eens zo'n kabel te laten monteren, nu een langere. Pasfoto's laten maken. Naar de bank. Uitzoeken hoe we die stroomomvormer gaan monteren, alle panelen losvijzen om te zien waar we de kabels kunnen leggen. Zweten. Pasfoto's ophalen. Verkeerd formaat. Les geven. Nog meer zweten. Els laat zich masseren in het restaurant/sauna/massage die de zeilers uit de baai tot een soort clubhuis hebben omgedoopt en waar we elke avond allemaal samen eten. Nog eens om die pasfoto's, juist formaat nu.

En 's avonds met Herman en Will naar de bar aan het strand en tegenspartelen omdat Will meer wil dan alleen pinten drinken. "Come on Thomas! You're such a bore! Kom, we gaan naar die bar met die hoertjes! Just to look! No touching, I swear!" Maar nee, ik ben te saai.

Ik weet geeneens hoe de kroeg heet waar ik nu al dagenlang mijn kantoor geïnstalleerd heb. Maar ik weet wel dat er alleen maar vrouwen werken en dat de jongen die mij bedient Lisa heet. Ik maak mezelf wijs dat het niet opvalt hoe ik haar in het kruis staar maar ik vrees dat alle madammen die in mijn kantoor/bar/sauna/massage werken al lang in de gaten hebben dat ik probeer te weten te komen of Lisa zijn erelid al heeft ontslaan. Ik vermoed wel dat het sokken zijn waarmee zij haar beha opvult. Maar goed, dat doet er allemaal niet toe, Lisa heeft lange benen en mooie ogen en hijzij is een geestig mens, een hij-meisje, een hijsje, ook al hoor je nogal goed dat er een adamsappel in de weg van haar lachje zit. Nog één iets: het is toch raar dat een man die een vrouw wil zijn dat soms beter kan dan een vrouw zelf.

Intussen is er nog steeds geen nieuwe stroomomvormer geïnstalleerd. Andere systemen die lezers me aanbevelen lukken ook niet.

En we gaan weg uit de baai van Ao Chalong omdat er een vervelende deining staat.

Mijn kantoor is terug naar Mercator verhuisd. Dat heb ik te danken aan Blake van Rikili die zich vanmorgen doodgezweet heeft om de nieuwe stroomomvormer feilloos te installeren. Met mezelf als braaf en dom assistentje. Net niet blond. Toen we na uren en uren eindelijk de ultieme test deden... gaf de omvormer geen kik. Paniek. Ontgoocheling. En dan: opluchting. De stekker zat niet in het stopcontact.

De reis kan herbeginnen. En de site ook. Eindelijk.

Je vindt mijn heropende kantoor overigens aan de zuidwestkust van Phuket, waar we nu al een paar dagen bij de stranden van Nai Harn en Kata liggen. Vakantiesfeertje. Anker een keer hier, dan een keer daar en de volgende ochtend terug naar ginder. Allemaal even leuk.

Ik was er wakker van geworden. Het is het lot van de kapitein. De wind was harder beginnen waaien en nu lag ik al sinds enkele uren te piekeren. 'Liggen we wel stevig vast? Kan het anker niet krabben? Trokken we met de motor wel hard genoeg in achteruit om het anker te testen? Zou ik niet...' Uiteindelijk kroop ik in mijn blote kont door het luik vooraan en gaf op de voorplecht nog wat ankertouw bij. Zo. Nu lagen we vast. We làgen al vast, natuurlijk, maar die tien meter ankertouw erbij is het lauwe glas melk voor mensen die wakkerliggen met zorgen.

Op de terugweg naar mijn bed legde ik een badhanddoek over Luna, die sinds weken gezellig samen met Herman in de kuip slaapt. Het was namelijk verrassend fris. Waarschijnlijk minder dan dertig graden. Heerlijk.

De dag stond in het teken van het afscheid van Herman. Nadat we hem op de luchthaven weggeknuffeld hadden zette Els me af in het internetcafé. Zij zou proberen naar haar zonen te telefoneren. Drie uur later zat ik helemaal opgefokt nog altijd in dat internetcafé op haar te wachten, scheel van de honger. Dus ging ik maar alleen eten, in 'ons' restaurant. Waar Els al drie uur op mij zat te wachten, scheel van de honger.

'Wat zit jij hiér te doen!?' en 'Wat zat jij dààr te doen!?' en 'We hadden toch hiér afgesproken?' en 'We hadden toch dààr afgesproken!?' en ruzie en tranen en 'Wij hebben de slechtste relatie van de hele wereld' en 'Godverdomme kust allemaal mijn...'

...en net dan werd Etienne aan ons voorgesteld. Een Oostendenaar met lange blonde haren en met de lieve oogopslag en de geduldige glimlach van een jonge welzijnwerker. 'Doe maar,' zei hij, 'Ik werk in de sociale sector, ik heb al veel erger gezien.' Etienne heeft hier in Phuket een houten schip van een halve eeuw oud gekocht en kalefatert dat nu op om er volgend seizoen mee naar huis te zeilen. Moedig plan, goeie kerel.

Herman is gisteren vertrokken. Brian is vandaag aangekomen.

Ons Canadese maatje - die ik in Yamba in Australië tegen het lijf liep, die met Luna en mezelf Mercator naar Brisbane hielp brengen, die in Manly een tijdlang bij ons twee bleef wonen toen Els in China zat, die Thijs hielp om Tramontana van Bali naar Phuket te zeilen, die we in Port Dickson ontmoetten en met wie we Malakka bezochten, en die in Thailand een huis aan het bouwen is en daarom aan rust toe is - die vrije vogel is op vakantie in Phuket.

Die Brian, ik mag die vent. Het is een plezier om met hem in zijn knalgele jeep over Phuket te crossen. Altijd lachen, altijd plagen, altijd kwekwekwek. Brian doet Els en mij erg denken aan Guillaume: hij leeft in zijn eigen wereld en knippert soms verbaasd met zijn ogen als hij ziet dat daar ook andere mensen in rondlopen en nog meer als hij ziet hoé die andere mensen dat doen, hij wil altijd eten, hij schudt de ene theorie na de andere wijsheid uit zijn mouw en je kunt geen afspraken met hem maken omdat hij elke beslissing die hij net heeft genomen herroept. Eerst zou hij op Mercator blijven slapen, dan zou hij veranderen van hotelletje zodat hij tenminste in onze baai zou overnachten, maar nadat hij ginder uitgecheckt was keerde hij er 's avonds naar terug. En toen we op het strand stonden om naar Mercator te varen, besliste hij opeens dat hij een massage wilde, waardoor hij anderhalf uur na afspraak aan tafel kwam. 'Hadden we om zeven uur afgesproken? Heb ìk dat gezegd? Echt waar?' En dan verontschuldigend giechelen. Heerlijke vent.

En Els en Luna? Die zouden gisteren nieuwe kuipkussens kopen maar kwamen terug met dure folders van miljoenenvilla's en fotocopies van exclusieve lappen grond waarop ze het huis van hun dromen willen bouwen. Daar zijn ze vandaag de hele dag mee bezig geweest, met het tekenen van plannen en het omrekenen van de plaatselijke oppervlaktes (rai's) in hectaren en de locale munt (bahts) in Euro's, of neen, eerlijk, in Belgische franken omdat dat duidelijker in ons hoofd zit - ook al mag het niet van Luna, dat tellen in oude munt. 'Er is een internationale school op Phuket', zegt mijn dochter want zij wil haar vader overtuigen hier te blijven. En 'Kijk, in dit project kun je recht van je werkkamer in het zwembad springen', toont Els me een glossy brochure want zij heeft het angstzweet in haar handen omdat we maar negen maanden meer van huis zijn.

'Je hebt beloofd dat we onderweg zouden blijven haperen', beweert mijn vrouw maar ik herinner me niets van zo'n belofte, vrees dat dat iets is wat zij zich mettertijd gaan inbeelden is. Els wil niet naar huis, ik wil nog enkele jaren in Vlaanderen vanalles doen en Luna wil gewoon ergens blijven, het maakt niet uit waar, als ze maar een echte slaapkamer heeft.

En verder? Verder kopen mijn vrouwen een petje van Von Dutch en jurkjes van Dolce & Gabana en Emporio Armani 'omdat je dat toch niet kunt laten liggen voor zo weinig geld?'.

En ik? Ik moét verder, terug naar huis want waar anders zal ik genoeg geld kunnen verdienen om die twee gelukkig te houden?

En Brian? Die voelt zich wat ziekjes en ook al is hij bij ons op bezoek, toch hebben we hem vandaag niet gezien.

Intussen zwiept de staart van een orkaan over de golf van Thailand en maken alle cruisers zich hier zenuwachtig omdat ze dat graag doen, zich in groep opwinden over iets wat straks niets zal voorstellen.

Op vier weersites op het internet wordt nergens voor gewaarschuwd, maar 'Blablabla' en 'Oeioeioei', gaat het over de vhf op alle kanalen en urenlang wordt doorgeboomd over waar je het beste kunt schuilen en welke ankers die en die gaat gebruiken. De zeilgemeenschap, vooral de oude Amerikanen en Australiërs, heeft dat blijkbaar nodig, het creëren van en dan emmeren over onoverkomelijke problemen. 'De verwoestende sluizen van het Panamakanaal' en 'De piraten van Venzuela en Colombia' waren hoofdthema's in het Caraïbische gebied. Niets van gemerkt. 'De grenscontrole van Australië' was een steevast gespreksonderwerp vanaf Panama. Geen problemen gehad. Sinds Sydney is het 'De piraten van de Indische Oceaan'. Klassiekers zijn ook: 'Blikseminslagen' , 'Aanvaringen met walvissen of containers' en 'De hel van de Rode Zee'. Als zeilers aan de bar daar nog maar over beginnen zeuren zet ik ze het liefste onmiddellijk schaakmat met een wijsheid van Dehaene: 'Ik los een probleem pas op als het zich voordoet.' Slechte politiek, goeie dooddoener.

Die orkaan, die geraakt hier niet eens. Wedden? En waar wij gaan schuilen? Nergens. Wij blijven hier.

Kennis is macht, zeggen ze. Dat is waar en evident. Wie veel weet staat sterker in het leven, wie de geheimen van het bedrijf kent kan de baas chanteren, wie de code van het atoom kan breken weet hoe je kernenergie maakt. Simpel.

Maar kennis is ook onmacht. Wat je weet, daar ben je dikwijls bang van. Als je bijvoorbeeld niét weet dat de vijandelijke troepen aan het oprukken zijn, dan blijf je in je kasteel vrolijk het kamermeisje versieren. Als de boswachter je niét vertelt dat er beren gesignaleerd werden, dan zoek je in het bos giechelend een open plek waar je op een dekentje je werk met het kamermeisje verder kunt zetten, je billen onbevreesd bloot. Als je wél weet dat er legers en beren zijn, dan blijf je bangetjes thuis. Kennis is dus niet alleen macht, maar kan integendeel ook verlammend werken.

Of neen. Het is niet zozeer kennis die angst creëert, maar informatie. Er is een subtiel verschil. Kennis berust op waarheid. Dat kun je aan. Informatie, dat is dikwijls blablabla. Bush is weer president geworden omdat hij zijn volk bang gemaakt heeft met 'Weapons of Mass Destruction' en 'Global Terrorism' en 'The War on Drugs', onjuiste informatie waarmee hij zuivere angst creëerde. En een angstig volk geeft de oude leider de macht, dat wist Machiavelli al, hoe slecht dat staatshoofd ook moge zijn. Het Vlaams Belang (Haha! Wat een poeslief naampje. Zij zorgen nu ook voor mij!), Het Vlaams Belang maakt de mensen wijs dat ze bang moeten zijn op straat en dat de immigranten ons werk afpakken en dat alle Marokkanen dieven zijn. Dat geeft ze veel stemmen. Ofte: informatie kan angst creëren waarop je macht kunt bouwen.

Vergeet dus de les van vandaag niet: kennis en informatie betekenen macht, soms via een omweg van angst en onmacht.

Nu, waarom zit ik hier zo te raaskallen?

Omdat ik toch naar Ao Chalong verhuisd ben, gek gamaakt door al dat gezever over die dreigende orkaan. Uiteindelijk had de informatie mij bang gemaakt.

Ik was vandaag nog maar een keer enkele weersites gaan uitpluizen. Nergens was iets te vinden wat op gevaar wees. De wind zou ferm aanwakkeren, ja, maar hij zou altijd uit het oosten blijven waaien, dus lagen wij in Nai Harn perfect beschermd. Maar toen belde Will me vanuit Phi Phi Don waar hij gaan schuilen is, omdat hij op de kortegolfradio van één of andere pipo had gehoord dat de kern van die welliswaar verzwakkende orkaan op vijftig mijl ten noorden van ons zou passeren, waardoor wij wind tot honderd kilometer per uur zouden krijgen, uit het noorden en het westen nog wel. Aw. In dat geval lag Mercator aan lager wal, aan de oceaankant van Phuket, volledig onbeschermd.

Nu heb je als kapitein een eenvoudige verantwoordelijkheid. Je moet altijd de veiligste optie kiezen. Dus ook al had ik toen slechts één op vijf informatiebronnen die me zegden dat ik beter naar Ao Chalong zou verhuizen (een te grote, te warme, te drukke baai, en nogal open naar het oosten), dan was dat wat ik moest doen.

Ikzelf aborteerde het mannen-onder-mekaar tochtje dat ik met Brian aan het maken was. Wij hadden samen onze internetsessie gedaan, schransten als lunch gebraden vissen en mosselen en groenten en rijst en thee, en in het immigratiekantoor van Ao Chalong schoof Brian - die prima Thais spreekt - zijn zonnebril en tweeduizend flappen van mij naar een ambtenaar die met zijn revolver stond te zwaaien en die me tegen een omkoopsommetje aan een stempel in mijn reispas wil helpen waarvoor ik anders helemaal naar Birma zou moeten reizen, met achterlating van een bankgarantie van twintigduizend baht. (Vraag hierover geen details tenzij je van koppijn houdt.)

Els en Luna intussen - je gelooft het niet - waren met een makelaar op stap. Bouwgrond bekijken. Plannen maken. Els heeft de wonderlijke gave om economische theorieën te construeren die bewijzen dat hoe méér geld ik uitgeef, hoe rijker ik zal worden. 'In de kering', noemt ze dat. 'In de kering word je daar rijker van, van miljoenen te spenderen aan bouwgrond en het bouwen van een villa met zwembad in een vreemd land.' Rare vrouw. Ik moet haar dringend eens leren kennen.

Toen mijn vrouwen eindelijk terug in de baai kwamen was het nog een hele stunt om met Buut door de aanzwellende branding te geraken, maar eerder was ik daar in mijn eentje al in geslaagd met de laptop op mijn rug (in een waterdichte zak), dus dat ging.

Lang verhaal kort.

We hangen nu in Ao Chalong aan een boei die we mogen lenen van een duikbedrijf. De baai stroomt vol. Alle duikers- en toeristenboten en de meeste zeiljachten zijn binnengekomen voor wat komen zal. Alles wat weg kan waaien hebben we van het dek gehaald, de bimini is dichtgeklapt, we zijn er klaar voor.

Morgenochtend om zes uur. Dan waait het hier aan honderd kilometer per uur.

Vanochtend om zes uur stond er drie kilometer per uur wind. Dat was zevennegentig kilometer minder dan waarvoor ze mij gewaarschuwd hadden. Op de middag hadden we acht knopen.

'Het zal voor morgen zijn,' fluisterde de baai.

Op dat moment begon alle informatie mij serieus op de zenuwen te werken.

Kort na de middag belde Will me. We zaten in 'ons' restaurant een kip curry te eten. Stralend zonnetje, nog altijd geen wind.

"Thomas, de storm is voorbij." - "Hoezo, voorbij? Ik zit op die f..ing orkaan te wàchten! Ik verlàng ernaar!" - "Ja sorry, hij is tegen de oostkust van het Thaise schiereiland naar het noorden gedraaid en ergens in de wouden van Birma in elkaar gezakt."

Zei ik het niet? Jamaar nee, zéi ik het niet?Ik zéi het toch dat al dat gedoe op een sisser zou aflopen? Of niet? Yachties kloppen het minste geruchtje op tot je vleugellam bent, het zijn oude wijven die niets beter te doen hebben dan elkaar bang te maken.

Ik ben dan maar naar een kapsalon geweest waar een mooi Thais meisje mij achteraf een hoofdmassage gegeven heeft waarvan de haartjes op mijn kuiten recht kwamen te staan. Ze wilde ook mijn wenkbrauwen met de tondeuze bijwerken (de belediging!) en besteedde erg veel aandacht aan het haar in mijn oren. Ik word oud.

Een stuk of vijf meisjes zaten intussen rond me te giechelen en te kwetteren, met van die schrille zangstemmetjes die wij gebruiken als we toneel-Chinees spreken. "You look laay Wobbie Williams", zei er eentje. Een mooi kompliment. Tot ze eraan toevoegde "I no like Wobbie Williams. He gay!" Ik incasseerde met een glimlach, vroeg: "En wie is dan wel je idool?" - "Thom Koe!" - "Thom Koe?" - "Yes, Thom Koeoe!"

Tom Cruise.

Om helemaal van de dag een feest te maken namen Els en ik achteraf nog een kruidenstoombad en lieten wij ons uitgebreid masseren door de madammen van mijn ex-kantoor.

We moesten immers op ons paasbest zijn want Thailand vierde het Feest van het Licht. Met de volle maan van November gaan alle Thais naar een waterkant waar ze een sierlijk gevlochten vlotje van bananenbladeren en bloemen laten wegdrijven. Door er hun teen- of vingernagels en wat plukjes haar in te leggen, sturen ze hun fouten van het voorbije jaar weg. In die vlotjes staan wierookstokjes en kaarsjes, zodat de baai van Chalong eruit zag als een omgekeerde sterrenhemel. Erg mooi.

Honderden Thais en wij zaten op de pier van Ao Chalong dicht tegen elkaar rond onze sierstukjes gehurkt om met onze handen als verenigde schilden de kaarsen en wierookstokken in brand te krijgen.

Want het woei. Een beetje.

Huppekee, we rondden nog maar een keer het zuidelijkste punt van Phuket en gooiden alweer het anker in ons geliefde Nai Harn Bay, meer bepaald vlak voor Ao Sane - omdat daar de branding kleiner is zodat landen met Buut er minder op een kletsnatte circusact gelijkt.

Brandamajo kwam er ons vervoegen. Zij waren een weekje uit zicht geweest met Will's ouders als gasten.

Will en Fiona straalden een uurtje of twee later nog meer dan ze gewoonlijk al doen. Zij hadden gevreesd dat ze Brandamajo uit het water zouden moeten lichten om de schroef te vervangen. Dat is een kostelijke grap. Maar Will en ik hebben die klus dankzij mijn duikgerief gewoon onder water kunnen klaren.

De rest van de dag stond in het teken van onversneden pret en verzet. Er stond een aardige branding zodat we ons rotgeamuseerd hebben met de bodyboard en met de kano van Brandamajo. Niets is mooier dan een schaterende Luna die achterop bij stoere Will van een golf surft. Niets is angstwekkender dan zelf in die kano van een golf te razen, de controle te verliezen en te zien hoe je elk moment tegen het hoofd van je eigen kind zal knallen.

Gelukkig dook ze net op tijd onder en surfte ik over haar heen.

Omdat Will en Fiona een flinke kostenbesparing te vieren hadden, zijn we in het restaurantje van Ao Sane uit de bocht gegaan. Ao Sane is een bijzonder, bijna geheim, strandje. Je moet echt weten dat het er is anders vind je het nooit. In Nai Harn loopt de weg namelijk dood aan het grote Meridien Hotel. Tenminste, dat denk je. Als je echter de parking oprijdt, dan de parkeergarages induikt, aan de andere kant eruit gaat, langs de vuilnisbakken, de ateliers en de kamers voor het personeel slalomt... En als je dan nog een tweetal kilometer verder over een heuvel gaat... Dan kom je aan 'ons' strandje.

Lange tafel naast het strand met een tiental zeilers eraan, verkoelend briesje, het slaan van de golven, lekker eten, bier... Wereldreis.

Ze dachten waarschijnlijk, 'Kom we gaan eens ferm lachen met Thomas.' Ze hadden al onnoemelijke pret toen ze mij met kwijl in mijn mondhoek zagen rechtkrabbelen, ik was een middagdutje aan het doen. (De hele dag bleef een kater doen alsof de binnenkant van mijn schedel een krabbiljet van de loterij was.) Dean (van Risqué Affaire) en Will kwamen langs en vroegen of ik niet een keer het surfboard wilde proberen. Daarmee waren ze al een uur de nozems van de baai aan het uithangen. Om beurt trokken ze elkaar op het kleine boardje achter een motorbootje. Lachen! Lawaai maken! Show geven! En nu zouden ze mij eens zien sukkelen.

Vijf minuten later zaten ze alletwee stilletjes in hun dinghy en trokken ze een triomfantelijke Thomas op een ererondje langs alle jachten. Ik hield me met één hand vast zodat ik in mooi gestrekte houding een militaire groet kon geven aan Fiona, dan liet ik los en zakte ik stijf rechtopstaand onder water. 'Well, I must admit I hadn't thought that of you', zei Will toen hij me aan boord van de dinghy trok. Ik ook niet. Maar dat zei ik niet.

'Hij zag eruit als James Bond', zei Fiona die avond aan Els die met Luna op stap was geweest. We zaten weer in het strandrestaurantje van Ao Sane. (Goedkoper en beter kun je aan boord niet koken.) We dronken spuitwater.

'Ik ga je kwijtspelen, ik rijd een garage in." Vreemd concept. Op een ijskoude maandagochtend vanuit zijn Mercedes op weg naar zijn eerste vergadering telefoneert Guillaume naar ons, wij op onze Bénéteau op een warme maandagnamiddag terug van het strand, maar een parkeergarage verbreekt de verbinding.

Op de laatste maandag van november 2004 heb ik het zeewier van de waterlijn geschrobd, de zeepokken van de schroef gestoken en de eendemosseltjes van de achterspiegel geschuurd. Laten we dat nooit vergeten.

Dat ik met Luna in zee stoeide en daar drie sneetjes in mijn tenen aan overhield, dat zal ik de komende weken niet kùnnen vergeten, die verzweren wel zodat ik het vanzelf onthoud. Niets is lastiger dan in tropische wateren een wondje laten genezen.

En dat een dj en een voetbaltrainer hetzelfde lot delen: het publiek weet altijd beter hoe ze hun job moeten doen. Er was een fuifje in het restaurant van Ao Sane. De dj uit Zwitserland slaagde erin de hele avond niemand op de dansvloer te krijgen, terwijl elke yachtie maar bleef herhalen dat hij/zij daar binnen de tien minuten in zou slagen. Zelfs Will beweerde dat; hij zat naast me, legde zijn ene hand op mijn schouder, kneep met zijn andere hand in mijn bil en leunde met zijn hoofd bijna op mijn borst.

Hij was per ongeluk al rond de middag aan het feest begonnen. "No! I'm not drunk!" wauwelde hij tegen Fiona. Dàt zeggen is het bewijs dat je wél dronken bent, natuurlijk.

Nooit gedacht dat ik ooit bij websites zou zitten snotteren, midden in een Thais cybercafé.

www.sorryeverybody.com en apologiesaccepted.com.

In de Franse les zitten Luna en ik aan 'Tu sais jouer au tennis?' - 'Oui, bien sur!' Als mijn lerares Frans van vroeger te weten komt dat ik hier de leraar Frans ben, stikt ze in haar lachstuipen.

Ik zie mijn kind dan al met gebarsten schedel langs de straatkant liggen, een tafereel waarrond kwijlende honden en kinderen die koekjes eten Els, die in shock in het stof zit te trillen, wegdrummen. Als mijn vrouwen te laat zijn sla ik in paniek.

'Zodra Lien geland is, komen we recht naar huis.' Ik weet zeker dat Els me dat beloofd had, zij weet zeker dat dat niet waar is. Rond de middag telefoneerde zij me nog dat haar vriendins vlucht drie kwartier vertraging had. En dan niets meer. Niets. Zeven uren lang.

Waarom belde Els me niet? Omdat ze in een dodenhuisje lag, omdat corrupte politieagenten haar opgesloten hadden, omdat ze Luna in de drukte van het luchthavengebouw uit het oog verloren had en nu helemaal kwijt was. Ontvoerd, verkracht, in stukken gesneden. Natuurlijk.

Ik was kapot van de stress. Mijn stem trilde van de zenuwen. Sinds uren en uren stond ik op de uitkijk. Alle yachties hadden medelijden met me. Will en Fiona namen me toen de zon onderging mee naar het restaurant.

Waarom belde Els me niet? "Maar ventje toch!", zei ze toen ze met Luna en Lien in het donker eindelijk het parkinkje bij Ao Sane opreed, "Wij waren gewoon eerst iets gaan eten en dan zijn we schoenen gaan kopen en daarna wilde ik Lien nog een stuk bouwgrond tonen. Da's alles." Natuurlijk.

Da's alles. Zes paar schoenen, wat bouwgrond en een gesloopte man.

Later die avond zat ik naar die lieve Lien te kijken als naar een interessant studieobject uit de ruimte. Ze struikelde enthousiast over haar verhalen, sneed haar eigen zinnen de pas af, flitste tussen onderwerpen als een kaatsbal door een laboratorium. (Natuurlijk joegen wij haar op: 'En met die, hoe gaat het daar nog mee?' en 'Die ruzie tussen hij en zij, is dat al bijgelegd?' en 'Is het waar dat op dat feestje zoveel seks in de lucht hing?')

Lien is één van Els' beste vriendinnen en de vrouw van Jan en Jan is één van mijn beste maten en Jan Verheyen. Bovendien regisseert Lien al een keer een kortfilm die internationale prijzen wegkaapt of een reeks afleveringen van pakweg Witterkerke, en maakt en presenteert ze een kookprogramma voor Vitaya en schrijft ze voor Elle, dus is het logisch dat het erg veel over de media ging en over de bv's die bij hen in trossen over de vloer komen en over het toneel dat zich in het Vlaamse mediacircus achter de schermen afspeelt.

Eerst dit.

Ik moet opletten dat ik niets verkeerd ga zeggen. Maar misschien moeten jullie nog meer opletten omdat ik iets juist ga zeggen.

Sinds Herman met een berg TV-Families, Story's en Dag Allemaals op bezoek kwam zit ik met een knagend gevoel in mijn hoofd. Ik erger me. Ik maak me boos. Onze wereld is uit evenwicht.

In tweeënhalf jaar tijd zijn we hard blijven wegglijden in Vlaanderen. Nog meer dan toen wij vertrokken vertellen nitwits die toevallig een keer te zien waren in programma's als - hoe heet het allemaal? - Miss België Achter de Schermen of De Wellnesskliniek of Temptation Island of Beautiful in de bladen dat ze verliefd/zwanger/gescheiden/bevallen zijn. Tientallen acteurs die in Familie of Wittekerke of Spoed of Thuis hun kunstjes vertonen, zetten hun eigen soap in de bladen ongestoord verder. Alsof ze niet uit hun rol kunnen stappen gaan ze de ene week en plein public samenwonen, dan is hun kind gehandicapt/genezen, vervolgens is de relatie voorbij en de week erna worden ze lesbisch/homo. 'Mijn vrouw heeft me mijn slippertje vergeven' zegt een idioot op de cover van zo'n weekblad en ik wil die mens opbellen om hem telefonisch het hoofd in te slaan.

Nu ben ik zelf niet onschuldig natuurlijk. Ten eerste schrijf ik hier gedomme mijn eigen soap en vertel ik het aan Jan en alleman als ik eens ruzie heb gemaakt met mijn vrouw. Ten tweede kan ik deze reis hier betalen omdat ik vele jaren enthousiast met dat hele circus heb meegedaan. En het is erger: ik ben van plan terug in de ring mijn kunstjes te vertonen zodra Mercator vastligt aan een ponton in Nieuwpoort. Yihaa, ik kan niet wachten.

Maar goed, ik zat dus naar die lieve Lien te kijken die maar vertelde en vertelde omdat ik haar maar bleef bestoken met vragen over kijkcijfers en producenten en of die sukkel nog steeds presentator is en hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat zo'n non-talent als Marlène de Wouters d'Oplichter het gezicht van een nieuwe zender kan worden! Jamaar nee, kom, alsjeblieft zeg, 't is toch waar zeker?

En opeens zei Els - en niet voor het eerst bracht zij moeiteloos een gedachte onder woorden die ik al dagen probeer te construeren -: "In Vlaanderen omringen de mensen zich dus steeds meer met fictieve in plaats van met echte personages."

En godallemachtig, het is juist! Jullie (Wìj! Wij! Ik ook als ik kan!) wij kijken elke avond geboeid naar de helden van Peking Express en Expeditie Robinson en De Werf en we kennen de diepste zieleroerselen van Evi Hanssen en Marijn Devalck en godbeware me, zelfs van Bart Vandenbossche. En als De Pfaffs op een praalwagen door de stad gereden worden stromen we met z'n tienduizenden uit onze huizen om hen toe te zwaaien. Maar de mensen in onze straat? Neen, die kennen we niet meer, die komen niet over de vloer, die zeggen we wel eens vaag goeiendag. Wie zit nog op de stoep voor zijn deur? Wie praat nog eens een hele avond met zijn vrouw? Speelt nog één gezin Scrabble? Wie heeft nog contàct met échte mensen? Neen. Televisie kijken. Alles willen weten over poppetjes op een scherm.

Hoe schrijft Rudy Vandendaele het in Humo, deze week? 'De buis blijft een rattenvanger, maar of je een rat wil zijn is nog maar de vraag.' En 'Om in te zien dat de ene mens een keffer is voor de andere heb ik geen televisieprogramma nodig waarin de burenruzie tot een attractiepool wordt verheven.' (Over 'De Werf'.)

Televisie kijken dus, want we zijn allemaal zo 'goed bezig' en de hele dag is het zo 'drukdrukdruk' en 's avonds zijn we te moe om pap te zeggen dus grijpen we naar de afstandsbediening. En we bladeren door Het Nieuwsblad of Het Laatste Nieuws en heeft dan niemand in de gaten dat die kranten in drie jaar tijd gestopt zijn met informatie geven, maar nog alleen onderschriften leveren bij sensationele foto's?

Kijk, wij hebben sinds tweeënhalf jaar geen tv. Vroeger: verslaafd. Nu: verlost. Als wij ons niet willen vervelen moeten Luna, Els en ik babbelen met elkaar. Op het strand en op elkaars boot en aan tafel 's avonds praten wij met de wereld. Alle soorten mensen. Dokters en dokwerkers, mijnwerkers en makelaars in aandelen. Wij laten elkaar uitvertellen. Wij willen horen wat die andere heeft meegemaakt, wat zij denkt. (Terwijl we bij ons in Vlaanderen niet snel genoeg aan het woord kunnen komen, niet genoeg over onszelf kunnen vertellen, de halfzinnen van onze gesprekspartners gebruiken als springplank voor ons eigen verhaal. Ik ook. Ik ook.) Zeilers varen dikwijls bij elkaars langs. Of we vragen 'Ik ga naar de stad. Kan ik iets voor je meebrengen?' Jazeker, er zitten onnozelaars, lastigaards en arrogante zakken tussen. Maar we hebben een pak vrienden met wie we al een keer rustig een gedachte uitspitten of we hebben een te heftige discussie en zeggen de dag nadien dat we het zo niet hadden bedoeld. Of we zitten uren naast elkaar aan het strand en we zeggen niets. En we gaan vroeg naar bed.

Volgende week komt één van de twee programmadirecteurs van VTM zijn vrouw achterna. 'Heerlijk', mailt hij, 'Twee weken om bij te praten en om allerhande wereldproblematieken aan te pakken en bij voorkeur op te lossen.'

Mijn maatje Jan komt eraan. Ik popel van ongeduld.

Ik ken niemand die beter kan koken dan Lien. Onvoorstelbaar wat zij je voorschotelt als je bij haar en Jan uitgenodigd wordt. Gastronomische kunsten uit een driesterrenrestaurant.

Lien wilde de Thaise keuken leren kennen en Els wilde dat natuurlijk ook. En wij gaven de vierdaagse cursus als vroeg kerstgeschenk aan Fiona. En Luna mocht mee. Dat viertal heeft vandaag dus zes gerechten aangeleerd.

Ikzelf lunchte met Simon die zestien jaar geleden, op zijn 46e, zijn enorm boerenbedrijf verkocht heeft. Omdat hij het lijf en de kracht van een grizzly heeft was hij in zijn jonge jaren de sparring partner van de bokskampioen van Engeland. En zo komt het dat hij ooit nog Mohammed Ali tegen het canvas heeft geslagen. Voor een titelgevecht in Kuala Lumpur werd de pers uitgenodigd terwijl de sterren een showrondje gaven tegen de sparringpartner van hun tegenstander. Simon gaf een mep en Ali ging tegen de vlakte. 'Man oh man!', kreunde hij toen hij terug rechtkrabbelde tot de journalisten, 'Als de sparring partner van mijn tegenstander me al neerkrijgt, dan wordt het een spectaculair spannende kamp!' Allemaal toneel. De ticketverkoop liep slecht, vandaar.

Deze hong was helemaal anders. Om te beginnen wisten we niet zo goed waar de ingang was en hoe de tunnel zich door de kalkrotsen wurmde, dus moesten we enkele pogingen doen. Eénmaal liepen we zo ongeveer vast in een aardedonkere spelonk. Lien, aan wie we niet verteld hadden dat we aan de andere kant van zo'n tunnel terug daglicht zouden vinden, vond het maar een luguber experiment: tientallen en tientallen meter diep in een stikdonker gat peddelen en met een zwak zaklampje je kronkelweg door de buik van de wereld zoeken. Boven je hoofd hoor je vleermuizen. In de schaduw van elke rotsvorm zag Lien een dreigend beest.

En dan... Nog één keer plat in Buut gaan liggen om ons haarfijn onder een obstakel te wringen en... Wow! Snel superlatieven zoeken. Een hong is dus een grot waarvan het dak is ingevallen. Deze was enorm, met alleen maar water op de bodem waar wij zachtjes, overdonderd door het wonder van de natuur, over peddelden. Laat ik met mijn beperkte talenten niet proberen het allemaal te beschrijven. Luna was bang van junglegeluiden die we nog nooit gehoord hadden. De doodstrijd van een bejaarde man? Een kind dat traag gekeeld werd?

En dan viel ons pioniersgevoel een beetje in duigen. Er kwamen andere bootjes de hong ingepeddeld. Vier, vijf bootjes. En dan nog meer. Tien, twaalf. En nog meer. Uiteindelijk telden we zesentwintig bootjes waarin telkens twee toeristen en een thaise roeier zaten.

Tjah, we zijn niet alleen op de wereld natuurlijk. Eventjes leek het erop.

Voor alle duidelijkheid: we zijn dus nog maar een keer om de zuidelijke punt van Phuket gevaren en voeren de Phang Nai Baai in, die tussen het 'aanhangsel' Phuket en het Thaise vasteland ligt en waar je in de bovenhoek met elke oogopslag een beeld ziet dat je uit documentaires en natuurboeken herkent.

Schoonheid vermindert als exclusiviteit verdwijnt.

De naam van het eiland Koh Hong verraadt zijn aantrekkingskracht. Het is een spectaculair stuk gatenkaas. Een kolossale rots vol gaten en tunnels en lagunes en hongs en godverdomme toch zo mooi. Indrukwekkend is een woord dat de lading niet dekt.

We voeren er vanmorgen zo snel mogelijk naartoe, haakten het anker in de modderbodem en haastten ons in Buut naar de brede tunnel, een ereboog van kalksteen waarlangs je de hoofdlagune binnenvaart. We waren gehaast omdat we de aanstormende hordes voor wilden zijn, de boten vol toeristen die vanuit Phuket kwamen aangestoomd.

En daar waren wij dan. Vier mensjes in een explosie van goddelijk creatief talent. Schoorstenen naar de hemel, darmen van steen die binnenbuiks naar alweer een hong slingerden, hemelshoge zuilen van kalksteen.

En dan de goddelijke vergissing. De mens. Ze worden per bootlading aangevoerd en in kanootjes geschoven die dan per tientallen de tunnels doen dichtslibben en als muggenzwermen alle hoekjes en kantjes vullen. De moderne mens, overigens, kijkt niet meer door twee ogen maar door toestelletjes die flitsen of waarboven continu een klein rood oogje brandt.

Nu ja. Wie ben ik? Ik kom ook zo'n hong bezoeken en ik maak er ook foto's van. Maar toch. Als je alleen zo'n eiland exploreert voel je je een ontdekker. Als iets later tientallen bootjes rond je peddelen verliest alles aan schoonheid. Niets aan te doen.

(Ik ben een keer met Frits door de Algerijnse Sahara gereden. Na weken zwoegen en zweten kwamen we als zandmonsters aan in Djanet, een dorp in het hart van de woestijn. Wij waren uitgeput maar voelden ons als helden. Tot we opeens een groep Duitsers in kraaknette tropenpakjes tegenkwamen die er net met een vliegtuig waren geland. Kapot waren we daarvan.)

Toen we door iets teveel ronkende motorboten werden omringd hebben we ons nog verlegd maar uiteindelijk zijn we een heel eind uit het natuurpark gevaren om hier bij Ko Yao Yai het anker uit te gooien waar we een regenvlaag over ons heen kregen die ons eerst een verfrissende douche gaf maar die zo lang bleef duren dat het binnen in Mercator als in een sauna was.

'Ik sta verdomme alweer op mijn benen te trillen!' Zei Els.

Ik zit met een dilemma. Als kapitein wil ik genietbaar zijn. Maar ik maak mijn eerste stuurman bloedzenuwachtig omdat ik vòòr moeilijke manoeuvres alle mogelijke problemen wil melden, blijf herhalen van waar de wind komt, benadruk wat de stroming met ons schip kan doen, nog maar een keer uitleg hoe we het beste de steiger naderen en voor welke verrassingen we kunnen komen te staan. Als zo'n operatie mislukt is het namelijk altijd de kapitein z'n schuld. Lijnen klaar? Stootkussens? Iedereen op post? 'Heb je die boei gezien, Els?'

Els vindt me op zulke momenten ongenietbaar. Mijn richtlijnen zijn dan ook weinig romantisch: luid, kortaf, duidelijk. Niet: 'Schatje, misschien kunnen we beter wat meer naar bakboord sturen, wat denk jij?', maar: 'Bàkboord!'.

Ik wil maar zeggen: water tanken aan de steiger van Ao Chalong terwijl er een vervelend deininkje en een onbetrouwbaar briesje staat is een prima test voor de duurzaamheid van een relatie. Maar Els en ik hebben het er perfect vanaf gebracht. Nog maar een keer.

En nu liggen we alweer in Nai Harn waar we aan de lange tafel naast het restaurantje van Ao Sane voor de zoveelste keer een heerlijke avond hebben doorgebracht met een bende zeilers. Goed volk.

Op ons dek vinden we een brief in een strandslipper. Morgen Sinterklaas.

Woeps! Helemaal vergeten.

De meisjes - Lien, Fiona, Els en Luna - hebben een eigen interpretatie gegeven aan het kinderfeest van de goeie Sint. Na hun tweede kookles zijn ze een keer uitgebreid gaan shoppen. Drie vrouwelijke Sinterklazen en één meisje van bijna tien.

Papa intussen heeft de hele dag gewerkt en emails beantwoord van mensen die sakkerden/jubelden over zijn bedenkingen van 1 december.

Zij gaan naar de les en keren 's avonds in het donker terug, afgepeigerd van na schooltijd half Phuket af te dweilen. Ikzelf schrijf veel en doe allerhandje klusjes op Mercator. 's Avonds gaat Luna logeren bij Franse vriendjes en trakteert die lieve Lien Els en mij op een diner in het Meridien Hotel dat haar evenveel kost als eten en drinken voor veertig mensen in het restaurantje van Ao Sane.

Daarna wil mijn pc niet opstarten, wat ik ook probeer, zodat ik ferm deprimo in bed kruip.

Jan laat ons weten dat zijn vlucht elf uur vertraging heeft.

Formidabel dagje.

Nu is het de harde schijf van mijn pc die kapot is. En op die pc staan mijn digitale zeekaarten.

's Avonds, na driehonderdtwintig slopende kilometers in een gammel huurautootje omdat ik maar heen en weer blééf rijden tussen Mercator en de computershop, kwam ik erachter dat ik mijn gsm niet meer op zak had.

Een laptop naar de vaantjes en een gsm kwijt...

Gelukkig kon ik troost vinden bij mijn vrouwen die ik terug voor mij alleen had. Lien ligt in de armen van Jan, in een hotel hier zestig mijl vandaan.

"Yo deto finis! Hadi! Hadi finis!" Telefoneren in Thailand kan lastig zijn. Gisteren zegden ze me al dat mijn desktop kapot was omdat de hard disc eraan was. Dat bleven ze vanochtend vroeg maar herhalen. "Deto finis! Hadi finis!" - "Ja, oké, ik weet intussen dat de boel finished is, maar de vraag is of jullie het zaakje ook kunnen herstellen?" - "No! Deto finish! Hadi finish!"

Aha. Mijn desktop was al hersteld. Er zat al een nieuwe hard disc in.

De shop vroeg driehonderdentien baht voor de vele werkuren. Dat is pakweg zes euro. Ook de harde schijf was spotgoedkoop, nochtans van een officiëel merk met garantie en alles erop en eraan.

Ook mijn nieuwe gsm - Nokia, eveneens alles erop en eraan - kostte de helft van wat zo'n ding bij ons kost.

En de taxichauffeur reed me voor een spotprijsje twee uur lang rond.

Het installeren van de C-Maps en MaxSea, de zeekaarten van de hele wereld en het programma om ze te lezen, lukte me echter niet. Verdomme. Uren en uren gesukkeld. Niets werkte. Djudedju! Wat ben ik toch een kluns.

's Avonds, in het restaurantje waar ik op de schouders van mijn medezeilers ging uithuilen, zei Rick van Infidium "O, ik heb MaxSea al wel op vijftien jachten geïnstalleerd, ik kom wel even langs." Een uurtje later was de klus geklaard.

We're back in business.

De oostenwind wakkert aan. Het westen wenkt. We hebben nog een derde van de wereld te gaan maar soms lijkt het alsof we al in Dover liggen.

"Jij moét toch een kostuum hebben?" Ik heb nooit een maatpak gehad maar omdat je ze hier spotgoedkoop op maat kunt laten maken en omdat zij hoge verwachtingen heeft over mijn bezigheden bij terugkeer, vindt Els dat ik in een pak gehesen moet worden.

Oké. Een maatpak dus.

Bij de kleermaker vond mijn vrouw één maatpak maar weinig. 'Zo goedkoop! Kom, eentje voor de zomer en eentje voor de winter." Ik plooide. Toen mijn maten genomen waren, zei ze, alsof ze daar ter plekke op het idee kwam: "Weet je, ik ga mij ook een kostuum laten maken. Jij twee en ik geen, dat is niet eerlijk." Hugh??

Laat ik doorspoelen naar de verrassende eindafrekening. Ik was binnengelokt voor één maatpak en werd zo gemanipuleerd dat we besteld hebben: drie kostuums, twee overhemden, twee rokjes en een broek. En toen bleek Els opeens ook een tas met allemaal te verstellen kleren mee te hebben. Toeval!

De avond voor ons vertrek zaten we samen aan tafel. Nu weer. "Eigenlijk is het jammer dat het is alsof we elkaar pas gisteren laatst gezien hebben", merkte Jan op, en het is waar, we maken het altijd mee als vrienden op bezoek komen: dan zie je elkaar na achtentwintig maanden en drieëntwintigduizend mijl zeilen terug op een strand en na drie minuten is alles als vanouds. Waarvoor doé je het dan?

Jan en Lien logeren in het Sofitel Magic Lagoon Resort in Kao Lak en naast het feit dat dat resort het grootste zwembad van de wereld heeft is van belang dat het niét op Phuket ligt zoals onze vrienden bij het boeken van de kamer dachten, maar wel een dag zeilen naar het noorden ver.

Heerlijk zeilen, dat wel. Een aangename noordoost passaat scheerde over een vrijwel vlakke zee. Toen we ons geliefde Nai Harn uitvoeren en tussen de uitvarende jachten van de Kings Cup mikten, zei Els 'Heerlijk om weer weg te zijn.' En het is juist: hoe graag we ergens ook zijn, nog liever bijna vertrekken we weer. Dat belooft voor later.

Het was zo'n uitzonderlijk lekker zeilen dat we het hele eind met de hand gestuurd hebben, normaal laten we die klus over aan onze automatische piloot. Mercator legde zich rustig op zijn zij en sneed in acht uren door zestig mijl zee.

Toen we met Buut naar de kant voeren zagen we één iemand die jubelend in het water dook - dat was Lien - en één iemand die als een frigoboxtoerist zijn lange broek oprolde en met z'n handen aan beide broekspijpen naar de waterlijn waggelde - dat was Jan.

Het thema van de avond in het Sofitel Magic Lagoon Resort was 'The Wild West'. Thaise kelners in cowboykleren. Yihaa!

"En, hebben jullie nu al de problemen van de wereld opgelost?" Ik vermoed dat er wat sarcasme in Els' vraag school. "Neen, we zijn nog bezig met de analyse", antwoordde Jan en hij is een mens die geen greintje sarcasme in zijn lijf heeft. De hele dag hadden hij en ik geklonken als een cassettebandje dat te snel wordt doorgespoeld, zoveel moesten we elkaar vertellen in zo weinig tijd. Nu zaten we aan tafel in het Sofitel Magic enzovoort Resort. Het was tijd om te gaan slapen maar we hadden nog een hele lijst van programma's, presentatoren, productiehuizen, politici en problemen waarover we ons licht moesten laten schijnen. Maar goed, wij van Mercator waren klaar om weer uit de kleren te gaan. We worden immers kleddernat elke keer we met Buut door de branding voor het hotel moeten, dus doen we dat in ons ondergoed. Eerder vandaag sprong Jan lenig als een panter in Buut maar kwam hij zwaar als een beer op een peddel terecht waardoor die doormidden brak. Onze favoriete houten peddel, nog gekocht van een visser in Cartagena, Colombië. Dju toch.

Ik profiteerde ervan dat de meisjes ervan profiteerden dat Jan en Lien een daguitstapje maakten om in het Sofitel enzovoort Resort hun kamer-met-zwembad-aan-het-terras te gebruiken om op Mercator uren en uren de tijdschriften en krantenknipsels te lezen die Els' moeder had verzameld en die Jan had meegebracht. Zoiets.

We zijn er bijna uit. De meeste zaken - van televisie tot terrorisme - hebben Jan en ik intussen aan een grondige studie onderworpen, maar onze conclusie dreigt te zijn dat er voor niets een zwartwit oplossing is. Wij zijn alletwee jonge veertigers en stellen vast dat een gevolg van het ouder worden is dat je de waarheid steeds meer in het midden zoekt. Vroeger wisten wij alles. Nu weten we nog alleen dat grijs een lelijk kleur is maar wel bruikbaar om de problemen van de wereld op te lossen zonder die te doen barsten.

We worden mild.

Alhoewel Jan deze namiddag nog zei: "Het is toch vreemd dat jij je na zessentwintig maanden op zee nog over zoveel dingen opwindt. Jij blijft Thomas de getormenteerde."

Het etentje zit erop. Jan en Lien gaan uit de kleren. In hun ondergoed klauteren ze vanop Mercator in Buut waarmee ik hen naar het strand zal brengen. De branding daar maakt ons elke keer zeiknat. Vandaar die striptease. Met je kleren in een waterdichte rugzak blijven tenminste dié droog.

Luna heeft een vader die nooit van zijn leven een ritje op de rug van een olifant zou boeken. Jamais. Gelukkig is Jan niet te beroerd om daar enthousiast over te zijn, een olifantenrit door de jungle, hoera! Dus namen hij en Lien ons kindje mee op de rug van een plaatselijke Dumbo.

Jan en Lien zijn Scrabble-fanaten. Zij hebben hun bord en elk een scrabble-woordenlijst mee. Ik heb hen mijn favoriete woordenspel Boggle leren kennen. Met een beetje geluk heb ik ze verslaafd gemaakt.

Ze waren ziekjes alle twee. Vooral Jan vindt het maar niets, zo'n schip dat misselijkmakend fel schommelt op de golven. Terwijl volgens Els en mezelf de zee vlak als een biljartlaken was. Dus heeft hij het grootste deel van de zeven uren zeilen geslapen. We waren op weg naar de Similaneilanden, een eind uit de Thaise kust, en toen ik me afvroeg of we misschien niet beter rechtsomkeer konden maken, opende Jan één oog en zei hij 'Ben je gek?'

Het baaitje bij Koh Miang viel tegen. Er liggen erg veel duikersboten die zoals altijd hun motoren laten draaien. Je moet weten dat Jan een neuroot is op het gebied van lawaaipolutie. Bovendien kwam een vervelende deining om de hoek sluipen waardoor Mercator erg rolde. Maar het uitzicht was er wel mooi en onder water was het er zelfs uitzonderlijk.

Onze gasten zijn te misselijk om Boggle te spelen dus gaan we vroeg naar bed.

"Ik heb het wereldrecord 'met gesloten ogen liggen zonder in slaap te vallen' gebroken", zuchtte Jan vanmorgen vroeg. "Jammergenoeg was er geen deurwaarder bij, anders haalde ik het Guiness Book of World Records." We hebben allemaal slecht geslapen omdat Mercator een ferm stuk in zijn kraag had en danste en walste als een bezopen Zwitser.

We lieten onze gasten even genieten van een stabiele wereld met een wandelingetje op het kleine strandje van Koh Miang maar keerden al gauw naar het Thaise vasteland terug. Er was geen sprake van om nog een dag en nacht in deze woelige baai te blijven.

Ofwel viel de terugtocht mee, ofwel geraken onze gasten het bewegen van een schip gewend. Jan bleef bijvoorbeeld wakker genoeg om zich door Luna in een travestie te laten veranderen met haarspeldjes, oorbellen en armbandjes, en om zich achteraf door haar te laten masseren. Bovendien werden we door de natuur verwend. Niet alleen viel de wind helemaal weg zodat de zee nog vlakker dan vlak werd, we zagen ook een groep dolfijnen, gevolg door een fantastische show van een mahi mahi die aan het jagen was, en dan kwam er nog een mooie baracuda aan de haak hangen ook. We gooiden het dier terug, baracuda hebben nogal dikwijls het ciguatera-gif in zich.

"Mag ik nog een keer 'AHOY' roepen?", vroeg Jan steeds vaker waarna hij het op een schrikbarend brullen zette. Zo wist ik dat hij bijna helemaal genezen was. Maar ik zag wel een blik van algehele opluchting in zijn ogen toen ik hem en Lien eindelijk terug afzette bij hun hotel. "Zo, dat hebben we dan ook weer overleefd", zei hij.

Jan en Lien waren erin geslaagd de regisseurs van de kortfilm The Ketchup Song en van de kaskraker Team Spirit II helemaal naar Thailand te halen. Die twee waren zelfs bereid gevonden ons een privévoorstelling van hun films te geven, met voorbeschouwing en nabespreking er bovenop. Op kamer 3113 van het Sofitel Magic Lagoon tralala werd dus een dvd-speler geïnstalleerd, een fles wijn open- en de gordijnen dichtgetrokken, en de voorstelling kon beginnen.

Kijk, Jan blijft me nu al sinds Boys naar de feestelijke premières van zijn films uitnodigen ook al weet hij dat ik achteraf de roede niet spaar. Soms is mijn oordeel niet mals. That's what friends are for. En Lien, die eerst een week bij ons aan boord heeft gewoond, weet dat ik van kritiek spuien mijn vervelende hobby heb gemaakt. Welnu. Bij The Ketchup Song snotterde Els met lange uithalen en blonken ook bij mij de tranen in mijn ogen. Liens kortfilm grijpt je serieus naar de keel. En wat Jans film betreft: 'Het is natuurlijk een stripverhaal' zei hij achteraf maar geloof me: ik heb van minuut één tot aan de aftiteling gegierd van het lachen en nu en dan een traan weggepinkt. Team Spirit II beoordeel ik bij deze dus als een erg geestige, niet-pretentieuze feel-good movie.

"Het was een mooie dag", zuchtte Els toen we in bed vielen. Luna bleef bij Jan en Lien slapen. We hadden aan het strand geluncht. (Naast het peperdure resort zijn enkele parasiet-restaurantjes in het zand gekwakt waar je voor een habbekrats kunt eten.) We hadden ons laten masseren. We hadden goeie films gezien. En we hadden het Thais buffet van het Sofitel enzovoort Resort geproefd. Niets mis mee, met zo'n dag.

Verdomme, Mercator rolt nog maar een keer alsof het een foute kermisattractie is. We zijn op weg naar ons 'thuis in Thailand', Nai Harn, zwaaiden na een buitenproportioneel ontbijt in het Sofitel-blabla-Resort naar Jan en Lien die op het strand steeds kleiner werden, voeren een uur of negen terug naar het zuiden, passeerden de brug tussen het vasteland en het eiland Phuket, haakten het anker tegen valavond in het zand van Bang Tao, en hier rolt alweer een ongepaste deining de open baai binnen. Er staat de laatste week dikwijls een zachte noordwester, wat in dit seizoen helemaal niet hoort, vandaar. Sinds we naar Jan en Lien voeren hebben wij niet één rustige ankerplaats gehad. Dat onophoudelijke rollen en slingeren werkt onderhuids op de zenuwen, dat sloopt een mens stilletjes, daar word je ongemerkt doodzenuwachtig van, daarvan sta je met krakende rugpijn op, dat doet je naar een portie alcohol grijpen.

Nog voor we in onze thuisbaai het anker uitgegooid hebben zit Will van Brandamajo al bij ons aan boord. Slecht nieuws. Fiona vertrekt morgenvroeg hals over kop met haar zus - die hier vanuit Japan naartoe gekomen is - naar Wales om daar een uitslaande brand te blussen die woedt tussen haar ouders.

Nai Harn ligt verrassend vol. De eerste keer dat wij hier kwamen waren we met drie jachten. Nu liggen er ruim veertig. Moeten die straks allemaal door het Suezkanaal?

Oké. We zijn er geweest. In Patong. Het Sodom en Gomora van Phuket. Els en ik. En we hebben ons wreed geamuseerd. Jaja. Wie had dat gedacht. Ik alleszins niet.

Jan en Lien hadden een auto met chauffeur gehuurd. Wij gewoon een auto. We vonden elkaar voor een afscheidsdiner in het ruw geschatte midden tussen onze verblijfplaatsen Kao Lak en Nai Harn: Patong. Ik zag er verschrikkelijk tegenop om daar naartoe te gaan. Maar met Jan, die verbazend erg op dezelfde golflengte denkt en voelt als ik, wilde ik het wel.

Onze vrienden waren er een uurtje eerder en Jan had zijn oordeel klaar. "Als je van al je nachtmerries je meest angstwekkende momenten zou bewaren en op één hoop zou gooien, dan kom je hier uit", zei hij. Zijn eeuwige goeie humeur was door het lawaai, de drukte, de lelijkheid en de vunzigheid van Patong wat onder de voet gelopen. Dat is begrijpelijk. In zo'n opgefokte omgeving stort ikzelf normaal in een lelijke depressie.

Edoch. Na het diner, na een groepswandelingetje door dé girls-girls-girls-straat waarbij onze vriend helemaal dreigde weg te zinken in een moeras van walging, wanhoop en watalnog, en na een uitgebreide allerlaatste knuffelpartij en het finale uitzwaaien van Jan en Lien, zei Els tegen mij: 'Nog één pintje?'

Goed. Nu moet de censuurcommissie optreden. Er lezen kinderen mee.

Euh. Welja. Els en ik hebben erg gelachen én we zijn nog samen. We hebben veel meisjes en nog meer silicone gezien en ik herinner me ook nog een ladyboy die me persé met een bierflesje wilde tonen dat ze haar laatste operatie achter de rug had.

Eén iets. De wereld is klein. In Aruba had ik me een keer een nacht liggen opfokken omdat op het jacht naast ons (Salamandra van Alex en Sonja) een feestje aan de gang was. Om hun wangedrag goed te maken hielp één van de feestvierders me in Colon, Panama, met het installeren van een programma op mijn pc.

Welnu. Die Engelsman heeft nu in Patong een bar waar veel mooie meisjes in korte rokjes op de toog dansen, meisjes die allemaal heel erg graag je allerbeste vriendin voor een nacht willen zijn. Het was een vrolijk weerzien. Met die tiep. Bovendien kon hij de nieuwsgierige journalist in me bevredigen door me alle geheimen-achter-de-schermen van het vrolijke leven van Patong uit de doeken te doen. Boeiend.

En toen startte onze huurauto niet meer waardoor we een taxi naar huis moesten nemen. Tegen dat we op Mercator aankwamen moesten we al bijna weer uit bed om Luna op te halen van haar logeeradres, Brandamajo.

De tandarts was hardvochtig, zij bleef maar boren ook al parelde het zweet op mijn voorhoofd van de pijn. Ik zocht sterkte in het feit dat ik een mooie verzameling aan het aanleggen ben: ik ben nu al naar de tandarts geweest in Las Palmas, Tonga, Cooktown en Thailand.

Els wil hier blijven. Neen. Juister is: Els wil de reis rond de wereld afmaken en dan onmiddellijk naar Thailand terugkeren. Ze wil nù al een lap grond kopen en beginnen bouwen. Mijn liefste heeft geen zin meer in Vlaanderen. Neen. Juister is: ze heeft geen zin meer in vele aspecten van Vlaanderen: het weer, de mentaliteit, de stress, de foute waarden. De mails die we krijgen zijn allerminst bemoedigend. Het Vlaams Belang blijft groeien.

Banksys meldt intussen trots dat het Vlaamse volk nooit voordien zoveel financiële transacties gedaan heeft als de laatste zaterdag voor Kerst. Datzelfde Vlaamse volk klaagt intussen over hoe slecht ze het wel heeft. Er gaapt een diepe kloof tussen welvaart en welzijn. Vlamingen trachten die kloof op te vullen met negativisme en het puin van haar afbraakpolitiek. Stom.

Morgen is het Luna's verjaardag. Ze was zeven toen we vertrokken. Nu wordt ze tien. Tien en de halve wereld al gezien.

Wie de touwtjes van ons leven in handen houdt laat blijkbaar graag de timing in het honderd lopen. Net wanneer Luna's leven een hoogtepunt bereikt slingeren Els en ik spiraalsgewijs naar een absurd dieptepunt. Tussen het ruziemaken door proberen we toch een verjaardagsfeest te vieren. Dat lukt aardig. Maar het grootste slachtoffer van ons bekvechten is natuurlijk ons kind. Kinderen zijn altijd het slachtoffer van kinderachtige volwassenen.

"Een keer dat je op de dansvloer durft gaat de rest vanzelf." Luna heeft een belangrijke levensles zelf uitgedokterd. Voor het eerst in haar leven heeft ze gedanst. Veel gedanst. Zelfs met haar vader. Iedereen jaloers op mij. Els stond er aan de kant bij te huilen. Letterlijk. Zo ontroerd was ze. (En zo dronken, oké.)

Het strandje van Ao Sane - òns strandje - was verdwenen. Het lag toegedekt met een voltapijt van dinghy's. Het restaurantje van Ao Sane - òns restaurantje - had veel reclame gemaakt voor haar kerstbuffet. En daar was een massa volk op afgekomen.

Voordat we naar dat feest gingen was er een aperitief op Brandamajo. Sinds Fiona voor enkele dagen naar Wales is heeft Will een gedaanteverwisseling ondergaan. Hij probeert vol enthousiasme en overgave te reconstrueren hoe hij ook alweer als vrijgezel was. Daar komt erg veel drank en erg weinig slaap aan te pas.

Nu, om een lang verhaal kort te maken. We hebben met z'n allen weer veel pret gehad. Wreed gelachen. Ook Els en ik, ja, het is al lang weer koek en ei tussen ons. Na het vuurwerk had ze overigens mijn steun nodig om bij Buut te geraken. Luna was boos omdat ze zo vroeg naar huis moest. "Ik wilde nog met Ivan dansen!"

Tien jaar nog maar. Dat belooft. Ik koop een jachtgeweer om de jongens uit de buurt te houden.

Eindejaarsdagen wegen zwaar. Zeker hier in Ao Sane waar de avonden steeds meer op uit de hand gelopen Oktoberfeesten beginnen te lijken. Els en ik verlangen zoetjesaan naar de eenzaamheid van de zee. Over enkele dagen is het zover. Dan beginnen we aan de oversteek van de Indische Oceaan. We zijn van plan de kaap van oudejaarsavond met ons drietjes te ronden, helemaal alleen in een cirkel van water.

"Steve mate", zeg ik, "als Luna ooit met iemand als jij thuiskomt hak ik zijn penis eraf." Steve lacht daarmee alsof ik hem een compliment gaf. We zitten samen te ontbijten. Het gebeurt al eens dat Steve bij ons langskomt nadat hij zijn Thaise liefje aan de wal heeft afgezet. Hij is een solozeiler die bij heel wat cruisers op de bovenste plank ligt. Een lieve Kiwi, maar wel met een beetje veel tattoos en tepelpiercings. Voor vandaag, Kerstdag, had Steve op het strand een varken aan het spit georganiseerd.

Het plan was dat we in afwachting van het feestmaal wat zouden voetballen en baseballen en zo. Maar de enige sport die beoefend werd was die van het bierheffen. Alhoewel, ik moet eerlijk zijn, heel wat zeilers waren na de laatste dagen op water overgeschakeld. En iedereen zat erbij te zuchten en te kreunen alsof ze de marathon gelopen hadden.

Een geroosterd varken op een lange tafel aan het strand, een twintigtal wereldzeilers errond... Snel word je zulke momenten alleszins niet beu.

Er liggen nu al honderdendrie jachten in de baai. Time to go.